Voor mijn nieuwe boek over hoe je een vitale organisatie bouwt, spreek ik met vele CHRO’s van grote organisaties. Eén ding is glashelder: behandel mensen als baby’s en je krijgt baby’s. Stop met pamperen.
Wat er meteen uitspringt, is het enorme verschil in denken qua niveau. Aan de top gaat vitaliteit over performance en verandering. Lager in de organisatie over pamperen. Dat is niet alleen raar, het is funest.
Want als de directie een wendbare organisatie met excellente performance wil, maar in de uitvoering mensen als baby’s worden behandeld met mindfulness en yoga (helaas pindakaas: vaak het enige waar men aan denkt bij vitaliteit), dan is dat precies wat je krijgt.
Niets mis met yoga en mindfulness. Maar het zijn symptomen van pamperdenken. Terwijl je voor de grote groep vaak precies het tegenovergestelde nodig hebt: mensen die als Vikingen naar voren stormen. Geen mensen die wegkruipen zodra het spannend wordt. Of wel?
Wil je mensen écht op het puntje van hun stoel krijgen? Dan moet je anders denken én doen. Denk bij vitaliteit eens aan bijlwerpen. Axe-throwing. En niet alleen voor de jongens, vooral ook voor de meisjes. Weerbaarheid begint met een ander perspectief op de werkelijkheid. Niet met beleid dat wegkruipen juist beloont.
Meer hersenspinsels: https://milcolinssen.com/blog/