Waarom de meeste vitaliteitsweken een verspilling zijn van energie, tijd en veel geld. Waarom axe-throwing soms een beter idee is. De top 10:
Ik spreek gelukkig steeds meer slimme (HR-)leiders die stoppen met vitaliteitsweken.
Vitaliteit is gericht op de aanwezigen, EN iedereen die geen probleem heeft, maar wel makkelijker wil werken!!! 👉 Je wilt dat de hele organisatie makkelijker kan werken en meebeweegt met verandering. Dát alleen is de essentie van vitaliteit.
Draai het eens om: wat is je objectieve onderbouwing dat je, als je een week lang wat praatjes organiseert – waarop een enkeling afkomt – hiermee de hele organisatie ineens sneller, beter en makkelijker gaat draaien?
Die simpele vraag dwingt je om een gericht resultaat te formuleren.
Wat gaat er mis met de meeste vitaliteitsweken?
РZe komen niet verder dan een aanbod van passieve praatjes over clich̩s, zoals werkdruk (alsof iedereen werkdruk heeft).
– Ze komen vaak niet verder dan yoga, mindfulness, dat aardig is, maar de meeste mensen simpelweg niet aanspreekt. Waarom niet een keer axe-throwing als oefening voor doelgericht werken (breng wat gezonde agressie in de tent 😉 )?
– Ze gaan er altijd weer van uit dat mensen een probleem hebben, niet dat het ook gewoon over ‘beter worden’ kan gaan.
– Degenen die ze organiseren toetsen niet de kwaliteit van het aanbod.
– Vaak worden alleen degenen bereikt die al een probleem hebben, en dus niet degenen voor wie het echt zinvol is.
– De communicatie is vaak zo belabberd dat het beperkt blijft tot een aankondiging op het intranet, of een reclame-achtige holle uiting.
– De insteek is veelal weer medicaliserend.
РDe onderwerpen die er w̩l toe doen (makkelijker werken, openstaan voor verandering) blijven buiten schot.
– De organisatoren bepalen op voorhand geen gewenste uitkomst, of deze uitkomst is gebaseerd op wensdenken.
– De meeste mensen worden helemaal niet bereikt!
– Enige follow-up ontbreekt.
– Resultaatmeting en evaluatie van het effect blijven achterwege.
👉 Dat wil niet zeggen dat initiatieven zinloos zijn. Het betekent dat je je moet afvragen wat je wilt bereiken en of dat überhaupt gerealiseerd kan worden door alles in een week te proppen.
Het antwoord zal dan snel zijn: nee, nooit van zijn leven.
De oplossing: in ieder geval geen vitaliteitsweken meer, maar één ding oppakken waar mens én organisatie wat aan hebben, en dat gericht uitsmeren in de tijd en opvolgen tot effect.
Daarover gaat mijn nieuwe boek.